Chutima's profileGarn's worldPhotosBlogListsMore  |  Tools Help |
|
October 19 School breakปิดเทอมแว้วววๆๆๆ มี"ฟามสุก"ที่ซู๊ดเลย อิๆๆๆ ว่าแต่ไปเที่ยวที่ไหนดีง่ะ จะนอนเล่นอยู่ที่บ้านก็ธรรมด๊า ธรรมดาไปเนอะ ได้พักทั้งที ต้องมีอะไรพิเศษ
 แต่ช่วงนี้ฟ้าฝนไม่ค่อยเป็นใจเลยแฮะ จริงๆอยากไปงานหนังสือที่กรุงเทพฯ ไอ้ที่ซื้อๆมาก็อ่านแล้วอ่านอีก อ่านจนจำขึ้นใจ เผลอคิดไปว่าตัวเองเป็นนางเอกก็บ่อย (ก๊ากๆๆๆ  ) เออ มีคำถามคาใจมาน๊าน นานละ ใครรู้คำตอบช่วยบอกที ทำไมจะต้องมีคำถามว่า "ตัดผมสั้นเพราะอกหักรึเปล่า" การตัดผมกับการตัดใจจากคนบางคนเนี่ยมันเกี่ยวข้องกันยังไง?? (หน้าตาซื่อใส ไร้สติมั่กๆ) ใครก็ด๊ายช่วยตอบที ที่ถามเนี่ยเพราะตัวเองโดนถามบ่อยมาก ก็เพิ่งตัดผมมาน่ะสิ ตัดซะสั้นเลย เหอ เหอ ไม่อยากจะโม้ว่ามีแต่คนชม (จำใจรึเปล่า อันนี้ไม่รู้ ไม่อยากถามด้วย) ไว้จะเอารูปมาอวดคราวหน้านะจ๊ะเดือนที่แล้วเป็นอะไรที่พิเศษมาก เพราะมีโอกาสได้เจอลูกศิษย์ที่รักมากๆจากหลายๆรุ่นที่เคยสอน ทุกคนดูมีความสุข เป็นผู้ใหญ่ขึ้น แต่ครูยังหน้าเด้ง ใสปิ๊งเหมือนเดิม (แหมๆๆๆ โก่งคออ้วกกันเป็นแถวละสิ) พิสูจน์ด้วยตัวคุณเองสิคะ เฮ้ย ไม่ใช่ พิสูจน์ด้วย"ตา"คุณเองสิคะ
 พรุ่งนี้ตั้งใจไว้ว่าจะขับรถไปสุราษฎร์ฯ ทายสิว่าจะไปที่ไหน ...(อยากรู้กลับไปอ่าน blog ดูละกัน) ปีที่แล้วไปกะพ่อแม่ เป็นช่วงเวลาที่ดีมากๆ (รึอาจจะดีกว่านั้นถ้า...) เมื่อคืนดู "เจาะใจ"  จนตาบวม หายใจไม่ออกอีกตะหาก สัญญากับตัวเองว่าต่อไปนี้จะไม่เครียด ไม่บ่น ไม่ท้อแท้ (แต่อาจจะยังเอาแต่ใจตัวเองอยู่บ้างนะ เหอ เหอ) inspiration ที่สำคัญก็คือ "ผู้กองแคน" ทุกคนคงได้ยินได้ฟังได้เห็นข่าวคราวเกี่ยวกับเค้ามาเยอะ ไม่รู้เหมือนกันว่ามันเกิดขึ้นได้ยังไง รู้แต่ว่าอึ้ง ทึ่ง และซึ้งใจกับทุกอย่างที่รวมกันเป็นคนๆนี้ ขอบคุณค่ะ  August 11 All I have to do is...เฮ้อ Mission นี้เสร็จซะที เลือดตากระเด็นมั้ย? ก็ไม่อะนะ แค่เซลล์สมองตาย รอยเหี่ยวย่นที่หน้าผาก มือหงิก (หน้าหงิกด้วย เหอๆๆๆ) นั่นแน้ คิดว่าชุติทำไรเหรอคะ โอ๊ย อย่าเดาเลยค่ะ เรื่องแบบนี้"คนนอก"ไม่มีวันเข้าใจหร๊อก มันเป็นเรื่องน่าเศร้ามากๆ กับการที่บุคคลอันเพียบพร้อมด้วยความรู้ความสามารถทางวิชาการนับร้อยนับพัน (รึนับหมื่น) ต้องใช้เวลาคำนวณตัวเลขที่คงไม่มีใครรู้ว่ามันแปลว่าอะไร เช่น 0.033 สำหรับการที่ผู้คนนั่งเผชิญหน้ากัน เถียงกันอย่างเอาเป็นเอาตาย แล้วสุดท้ายก็ออกจากห้องไปด้วยคำถามว่า "วันนี้เราคุยเรื่องอะไรกัน??" รึจะเป็น 0.020 สำหรับการมีคำว่า "กรรมการ" ประดับบารมี (หรือเป็นการ"แบกรับ") รึเลขนี้ 0.011 สำหรับการทุ่มเทแรงกายแรงใจทำกิจกรรมที่เราต่างก็คิดว่าส่งเสริมศักยภาพ "ผู้รับ" ฯลฯ
สองปีที่ผ่านมาสิ่งเหล่านี้วนเวียนอยู่ใกล้ๆ เหมือนวิญญาณหลอนที่ไม่มีวันสูญหายไปจากโลก ถามว่าศักยภาพของคน"ตีค่า"ด้วยตัวเลขได้จริงๆหรือ? ถ้าไม่ เราจะทำไงถึงจะ"เห็นและรู้ค่า"ในสิ่งที่ทุกคนควรเห็นเหมือนๆกัน ประเทศเราจะพัฒนาด้วยตัวเลขพวกนี้หรือเปล่า? ทุกวันนี้ตัวเองและคนรอบข้างใกล้ไร้วิญญาณเข้าไปทุกที ชีวิตมีแต่คำว่า "สอน" "วิจัย" "บริการ" "บริหาร" และอื่นๆอีกร้อยแปดพันอย่าง ทุกคนก้มหน้าก้มตาทำเหมือนจะต้องยอมรับว่านี่คือชะตากรรม ทำในสิ่งที่จริงๆแล้วเราอาจไม่ได้มีความสุขหรือความรักให้กับมันเลย มันเป็นเรื่องน่าเศร้าจริงๆนะ
 เมื่อวานขับรถขึ้นไปไหว้พระบนเขา แล้วก็กินข้าวกับเพื่อนๆ ถ้าได้รูปมาเมื่อไหร่จะเอามาให้ดูนะจ๊ะ วินาทีแรกที่ลงจากรถเกิดอาการมึนๆงงๆ ทำไมน่ะเหรอ ก๊อไม่เคยออกจากห้องสี่เหลี่ยมก่อนหกโมงเย็นน่ะสิ เจอลมเย็นๆ ต้นไม้ครึ้มๆ ฟ้าสวยๆ ก๊อเลย
 (แปลว่าไม่ชินจ้า) ไหนๆก็ปฏิบัติภารกิจเสร็จไปแล้วตั้งหนึ่งอย่าง ขอเป็นเด็กเกเรซักวันนะ (คิกๆๆๆ) เปล่าเตะหมาเตะแมวที่ไหนนา จะไปดูต้นม้งต้นไม้ตะหาก อยากซื้อไปฝาก "คุณนายเพ็ญ" สงสัยอีกสิว่าใคร ... ก็แม่ไงคะ แม่ผู้เป็นกำลังใจตั้งแต่วันแรกจนวันนี้ แม่ผู้เป็นอะไรมากมาย จนไม่แน่ใจว่าถ้าวันนึงเกิดจับพลัดจับผลูเป็นกะเค้าบ้าง จะทำได้มั้ยน้อ
 วันแม่ แต่อยากบอกว่ารักทั้งพ่อและแม่เลย
 July 26 A series of unfortunate eventsเฮ้อ มันช่างเป็นวันที่น่าเศร้าใจจริงๆ ให้ตายเหอะโรบิ้นเอ๊ย (ปล่อยให้อีโรบิ้นตายไปก่อนละกัน
 ) มันเริ่มมาจากอะไรนะ ... เริ่มมาจากเมื่อวานขับรถไปคาร์ฟูร์ เมื่อเราจะเลี้ยวซ้าย รถตุ๊กๆก็โผล่พรวดแซงซ้ายซะงั้น ตามมาด้วยมอ'ไซค์อีกสองคัน ขับรถเก่งๆกันแบบนี้ ใบขับขี่คงได้มาตอนน้ำท่วมละมั้ง ฟังๆดูก็ไม่เห็นจะมีอะไรใช่มะ ทุกคนปลอดภัย เสียขวัญเล็กน้อย?? ไม่อะ เสียอารมณ์มากกว่า แต่บังเอิญด่าใครไม่เป็น จริงมั้ยเพื่อนๆ??ครึ่งชั่วโมงผ่านไป คราวนี้ใช้เส้นทางใหม่ กะลังจะกลับมหา'ลัย ด้านหน้าคือรถบรรทุกน้ำเก่าๆคันนึง ด้านหลังคือรถกระบะคันใหญ่ (ถ้าชุติซื้อรถแบบนี้ ต้องขอบันไดเป็นของแถมนะฮ่ะ เพราะเกิดมาเตี้ย ปีนขึ้นรถม่ายล่าย) แล้วคุณพี่คันหน้า(อาจมีลูกเมียติดรถมาด้วยรึเปล่า?) ก็เริ่มชะลอ ไอ้เราก็ชะลอด้วยสิ อาจเป็นได้ว่ารถติด แต่เปล่าเลย พี่แกชะลอแล้วก็เบรครถซะเฉยๆ เพื่อจะกลับรถ เปิดไฟเลี้ยวมั้ย? ไม่ต้องถามหรอกฮ่ะ ตอนนั้นสมองสั่งการให้เหยียบเบรคอย่างเดียว แล้วก็หลุดปากออกมาว่า "ว้าย อี(บ้า)นี่ขับรถประสาไร(วะ)" อีคนขับก็เสนอหน้าออกมาเหมือนในโฆษณาเด๊ะเลย แต่ไม่ได้พูดว่า "ขับรถประสาติ๊กคับ" นอกจากจะไม่ได้พูดแล้ว หน้าตาก็แตกต่างกันราวฟ้ากะเหวอีกด้วย เฮ้อ ... สาวเล็กสาวใหญ่ที่ไปด้วยกันชมพี่คนขับใหญ่เล๊ย (คงรู้นะว่าประโช้ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด) ถึงตอนนี้ชุติแว๊บมองทางกระจกหลัง เฮ้อ
 ถ้าพี่กระบะมาเร็วกว่านี้อีกนิด รถชุคงหดเหลือกระจึ๋งนึง เผลอๆ มหา'ลัยอาจต้องสูญเสียบุคลากรอันเก่งกาจสามารถไปถึงสี่คนพร้อมๆกัน รึแค่สาม? เพราะชุจะอาศัยช่วงชุลมุนหนีไปแบบที่ใครชอบทำกันน้า??  หนึ่งวันผ่านไป พร้อมๆกับ sense ว่ารึเราจะเจออะไรก่อนวันสำคัญอีกแล้ว ก้อพยามแล้วนะ พยามระวัง แต่ก็...เช้านี้ถอยรถ ช้าๆนิ่มๆ แล้วจู่ๆก็กึ้ก คนที่มาด้วยกันถามว่า "เจ๊ อะไรน่ะ" เจ๊ตอบว่า "อ๋อ พี่ถอยรถชนเสาจ้ะ"
 เนิบๆนิ่งๆมึนๆงงๆ ก็เป็นธรรมดานะคะ เจออะไรร้ายๆ เราก็จะปลอบใจตัวเองว่า "เออ ฟาดเคราะห์ไปละกัน" สำหรับตัวเอง ขอ"ฟาดงวงฟาดงา" เปล๊า... เปล่าโทษเสา โทษตัวเองค่ะ โทษความไร้สติ จนต้องเสียสตังค์ วันอาทิตย์นี้แล้วสิ  ขอไปทำบุญละกันนะ เข้าวัดเข้าวา ไม่ได้หวังว่าจะต้องดีกว่าเดิม เพราะทุกวันนี้ก็ดีมากแล้ว มีพ่อแม่พี่น้องเพื่อนฝูง ลูกศิษย์น่ารักๆ มีในสิ่งที่ควรมี ควรเป็น อะไรที่ควรเป็นของเรา เมื่อถึงเวลาก็มาเอง แต่ถ้าไม่มา ก็ไม่ได้แปลว่าไม่มี เพราะชีวิตนี้ไม่ได้มีเพื่อคนๆเดียว  July 07 What a story!หวัดดีจ้ามิตรรักแฟนเพลงทั้งหลาย หลังจากทิ้งวงการไปนับเดือน วันนี้ชุกลับมาแว้วววววววววว
 มีเรื่องฮาๆขำๆเล่าสู่กันฟัง เหตุเกิดในห้องสี่เหลี่ยม ใหญ่บ้าง เล็กบ้าง แต่ขนาดน่ะไม่สำคัญ เพราะว่ามันขำง่ะ เอ่อ เรื่องราวพวกนี้คงไม่ต้องระบุหรอกนะว่าจะเป็น "น" รึว่า"ฉ" (ว้าย เปล่าเหน็บแนมใครนะคะ)  บทสนทนาระหว่างคุณครูหนุ่ม(เกือบหล่อ)กับนักศึกษา (ตาปรือๆงงๆ
 )คุณครู: เอาละครับ คำถามข้อนี้ตอบว่าไง
นักศึกษา: @*&%#@&% (แปลได้ว่า งง ไม่รู้ ไม่เข้าจายยยยยยยยยยยย)
สิบนาทีผ่านไป...
นักศึกษา: (ตอบไปด้วยอาการหวั่นๆ)
คุณครู: (ถอนหายใจเฮือกใหญ่) แม่ง...กว่าจะตอบ
โอ้ว คุณครูขา พูดไรออกไปคะเนี่ย ลืมตัวใช่ป่าว คุณครูออกจะน่ารัก ใจดี
บทสนทนาต่อไปเกิดขึ้นในขณะที่คุณครูสาว(สวย)กำลังอธิบายรายละเอียดวิชาด้วยภาษาอังกฤษอย่างลืมตัวกลัวตาย (แปลว่าพูดๆๆๆๆๆๆๆ) แล้วก็มีเสียงดังลอยๆขึ้นมาว่า...
นักศึกษา: เอ้า เบอะแกแหลงไทยไม่เป็น
 (เพื่อนๆและครูหัวเราะกันครืน)
คุณครู: ค่ะ ครูขออธิบายแค่นี้นะ มีคำถามมั้ย
นักศึกษา (คนเดิม): งื่อ เบอะแกแหลงไทยได้
(คุณครูขำกลิ้งอยู่ที่พื้นแล้วค่ะตอนนี้)
บทสนทนาสุดท้ายของวันนี้เกิดขึ้นในขณะที่คุณครูสาว(สวย)อีกคนกำลังสั่ง assignment
คุณครู: Where did you meet your best friend ?
นักศึกษา: I met him in glass.
คุณครู: (งง อะไรกันวะเนี่ย เจอกันในแก้วน้ำ??)
ห้านาทีผ่านไป คุณครูก๊อขำสิคะ แหม้ คิดอยู่ตั้งนาน ที่แท้เค้าอยากบอกว่า I met him in class. แต่ดันพูด"ไม่จั๊ด"ซะงั้น
 เอาละ ขอเล่าแค่สามเรื่องละกัน เกรงว่าหากเล่าซะทุกเรื่อง คนอ่านอาจต้องพึ่งศัลยกรรม (ลบรอยเหี่ยวย่น เย็บปากด้วย เพราะหัวเราะจนปากฉีก) May 27 Sunny day...Got up at 7 o'clock this morning. Quite early, right? An hour later, drove to the cafeteria and bought some food. I think I'm getting fatter.
 I'd better exercise more and eat less. Actually, this is what I've always told myself and I've never done it !! People always have a good excuse for things they never (try to) do. Don't you agree? Well, let's talk about the answer to my question last time. The question is "what kind of room has no door or windows?" And the answer is very simple. It is!! Do believe me. Because it's 'mushroom.'
And here comes the new question.Question: What word in the dictionary is always spelled wrong?
Not difficult again, right? May 18 Where to, madam?Woohoo...it's all done and I'm still alive!
What to do then? It has been raining for days. Staying home seems to be the best option. Hmmm...let's talk about fun activities I did with all new comers. They were nice, cute and energetic. I gave you all 15 out of 10!! It was great having this kind of thing for those kids. I couldn't stop myself thinking of what I did with friends when I was a freshman. Looooooooooooong time ago, huh? University life is so precious that I will never forget it.โอ๊ย จะทุ่มนึงแล้วนี่นา หิวจัง เมื่อกี๊เข้าไปอ่านบล็อกเจ๊ก้อง ขำและอึ้งไปพร้อมๆกัน เพื่อนชั้นเป็นไปได้ถึงเพียงนี้ เป็นไรน่ะรึ?? ก๊อตุ้ยนุ้ยไง จ้ำม่ำน่าเตะดีแท้ (คิกๆๆ) ...หมดไปอีกวัน พรุ่งนี้วันเสาร์นี่เนอะ ทำไรดีล่ะ คิดไม่ออก ขอนอนละกัน ถ้ามีกะจิตกะใจ (และกะตังค์)ก็ไป shop อยากซื้อหนังสือ ไอ้ที่มีอยู่ก็แย่งเนื้อที่ว่างๆในห้องไปจะหมดอยู่แล้ว ช่างไม่เจียม อิๆๆ (ด่าตัวเองก็เป็นแฮะ)
ดู๊ ดู กะจะไปเที่ยว อาทิตย์หน้ามรสุมมาซะงั้น ช่างไม่สงสารกันบ้างเล๊ย ใครๆก็ไม่ร้ากกกกกกกกกกกกกกกกกก
 ก่อนจะชีช้ำกะหล่ำเขียวมากไปกว่านี้ กินข้าวดีกว่าเนอะ ไม่งั้น....ไม่งั้นจะเป็นไร? แหม้ ก็หิวสิคะ (คิกๆๆๆ) Question of the day: what kind of room has no door or windows?
แล้วมาดูคำตอบกันรอบหน้านะจ๊ะ วันนี้ขอลา บ๊าย บาย
May 12 I'll always love you...ขอยืมเพลงป้า Whitney Houston มาเป็น topic ของบล็อกคราวนี้หน่อยละกันนะฮ่ะ หวังว่าคงไม่โดนฟ้องร้องค่าลิขสิทธิ์ ช่วงนี้เงินทองเหลือน้อยกะจิดริด
   นี่แน่ะ เอาซะให้หมด คิกๆๆๆรู้สึกดีมากๆ ที่ Space ของเราเป็นสื่อทำให้ได้รับข่าวคราวจากใครหลายๆคน ไม่ว่าจะเป็นเพื่อนๆ และลูกศิษย์ที่น่ารักทุกๆคน อยากบอกว่ายังคิดถึงทุกคนเสมอนะคะ แม้ว่าจะไม่เคยได้เจอ ได้คุยกันอีกเลย อยากให้เพลงนี้เป็นตัวแทนบอกถึงความรู้สึก ณ วันนี้ เวลานี้ค่ะ
และนี่คือเสียง ... เสียงเพลงที่มาจากใจ
เธอจะอยู่ที่ไหน ขอจงได้รับรู้
หากเธอมีทุกข์ ร้อนใจตอนที่ฉันไม่อยู่
อยากให้เธอรู้ว่ายังมีฉันยืนอยู่ข้างเธอ
จะยืนอยู่ตรงนี้ จะรอเธอตรงนี้เพื่อเธอคนเดียว
ไม่ว่าทางจะคดเคี้ยว ทางจะลดเลี้ยวเท่าไร
จะนานสักเพียงไหน ยาวนานสักเพียงไหน
จะนาน...นานเท่าไร
ยังคงเก็บเธอไว้ จะเก็บเธออยู่ในใจเสมอ April 26 Don't dream, it's over...หายตัวไปจากวงการซะนาน มีใครคิดถึงเราบ้างมั้ยเนี่ย??? message ล่าสุดที่ทิ้งไว้ก็ตั้งกะเดือนมีนา จนตอนนี้จะหมดเมษาอีกละ ให้ตายเหอะโรบิ้น จะได้พักกะเค้ามั้ยฮึ? เมื่อวานนั่งทำงานแล้วเกิดอาการ
 เรื่องไรน่ะรึ? ก็ฝรั่งไง ฝรั่งตัวเป็นๆน่ะ ตอนทำงานก็ทำเต็มที่ ตอนเที่ยวก็เที่ยวซะ โอ้โห น่าอิจฉาเป็นที่ซู๊ด หันมาดูตัวเองแล้วก็นะ จะพูดว่าเยี่ยงไรดี แอบคิดในใจน่ะได้ เผลอพูดออกไปอาจมีแขวะ "แหม ใครๆเขาก็ทำงานหนักกันทั้งน้านละย่ะ" ว่าแล้วก็พูดกับตัวเอง บ่นกับตัวเองดีกว่า...ดีกว่าอะไรน่ะรึ? ก็ดีกว่าโดนกว่าโดน"จิก"ไง วันนี้ไม่มีที่ไป ทุกคนทิ้งเราไปหมดเล๊ย
นี่แน่ะ ร้องไห้ซะให้สาแก่ใจ ไม่มีใครอยู่ อยู่คนเดียวก็ได้(วะ) กลับไปทำสลัดกิน แล้วก็เดินรอบอ่างซักสองรอบ โอ้ว บรรเจิด เดินเรื่อยเปื่อยแบบใน music video ถ้ามีฝนตกด้วยยิ่งดี ก็ตอนนี้ร้อนจะตาย ร้อนตับแล่บ (เคยเห็นกันรึป่าวว่ามันออกมาหน้าตาเป็นยังไง??) ได้ข่าวว่าเจ้ากอก้องไปเริงร่าท้าแดดอยู่ที่เกาะพีพี ชีวิตเธอช่างแสนสุขเหลือเกิ๊น อดทนไว้ไอ้ชุ เสร็จศึกครั้งนี้เมื่อไหร่ เอ๊ย รุนแรงไปรึป่าวเนี่ย พูดใหม่ๆ เสร็จภารกิจรอบนี้เมื่อไหร่ขอติดปีกบินไปนอนตีพุงอยู่ที่ไหนซักที่ละกัน ไม่ต้องติดต่อกะใคร ไม่ต้องรับรู้ข่าวสารบ้านเมือง รู้สึกว่าช่วงนี้จะเกิดอาการ "ตื้อ"กับข้อมูลที่รุมกระหน่ำ ถ้าโดนยัดเยียดมากกว่านี้คงต้องระเบิดตัวเองซะ
ไปแล้วค้าบ หิวแล้ว
 March 03 What a bad day!เฮ้อ...แดดร้อนเหลือเกิ๊น แล้วก็เลยร้อนอกร้อนใจไปซะงั้น วันนี้โดนปลุกแต่เช้า จะพักผ่อนซักวันไม่ได้เลยรึไงกันนะ
 หยุดตั้งสามวัน ไปไหนรึทำอะไรดีล่ะ คิดไม่ออก เพราะชีวิตที่ผ่านมามีแต่คำว่า "งาน งาน งาน..." เมื่อวานฟังวิทยุ DJ เธอบอกว่า "การทำงานไม่ใช่ทั้งหมดของชีวิต" มันก็จริงของเธออะนะ แต่ว่าจะมีซักกี่คนที่คิดแบบนี้  ง่วงนอนชะมัด ชายงชาเย็นไม่ได้ช่วยอะไรเล๊ย ให้ตายเหอะโรบิ้น ... รู้สึกว่าจะสับสนกับชีวิตมากไปหน่อย เขียนวกไปวนมา เอาเป็นว่ารู้สึกหงุดหงิด เซ็ง เบื่อ ฯลฯ ทำไมน่ะเหรอ? ไม่อยากพูดเลย มันจี๊ดๆๆ อ่านหนังสือธรรมะดีกว่า ว่าแต่ธรรมะจะช่วยได้จริงเร้อ ก็จริงๆแล้วสุขรึทุกข์ขึ้นอยู่กับใจเรานี่นา สุข ทุกข์ เศร้า เหงา เซ็ง สวย เลือกได้ทั้งน้าน...
คุยกับก้องดีกว่า โฮะๆๆๆ จะไปสิงคโปร์ด้วยกันดีมั้ยเนี่ย คุณเธอโปรโมตซะ แต่จริงๆก็น่าสนนะ แม้ว่าช่วงนี้ความสัมพันธ์ระหว่างประเทศของเราจะพิก๊ล พิกล เผลอๆจะมีคนประณามซะด้วยซ้ำว่าเอาเงินไปให้มันทำไม อ๊าว ก็คนมีตังค์นี่ฮ่ะ (เป็นไง กวนดีมะ) คิกๆๆๆ
เก็บเสื้อผ้าเตรียมตัวเดินทางดีกว่า จะไปไหนน่ะเหรอ? ทายกันเล่นๆ สิว่าเวลาที่เจ้าของ Space เหนื่อย ล้า ท้อแท้ ต้องการกำลังใจ จะอยากไปไหนรึทำอะไร??
ก. คาราโอเกะ
ข. ทะเล
ค. ยิงปืน
ง. อ่านหนังสือ
จ. ฟังเพลง
ฉ. นอน
ช. กิน
ซ. ซักผ้า
ฌ. กลับบ้าน
ญ. คุยกับแฟน
แค่นี้ละกัน ขี้เกียจคิดแล๊ว ใครตอบได้มีรางวัลให้นะ
January 20 I couldn't agree more...เพิ่งเข้าไปอ่าน Blog ของ"เจ้ากอก้อง" ก็เออ เขียนโดนใจ "นังชุ"อย่างแรง ตัวเองก็คิดเรื่องพวกนี้มาตลอดนะ เรื่องอะไรน่ะรึ ก็ไอ้งานที่ตะบี้ตะบันทำๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆอยู่ทุกวันนี้ไง เคยมีเพื่อนๆหลายคนถามว่า "แกๆๆ เป็นอาจารย์นี่(โคตร)สบายเลยจริงป่ะ" เลยย้อนถามไปว่า "ทำไมคิดแบบนั้น(วะ)" เพื่อนตอบว่า "อ้าว ก๊อสอนก้อได้ ไม่สอนก้อได้ ไม่อยากสอนก้อไล่เด็กไปอ่านเอง" ฟังแล้ว เฮ้ย พวกแกโดนกันมายังงี้ละสิเลยเหมาว่าใครๆก็เหมือนกันโม้ด จะบอกให้เอาบุญ อาจารย์ดีๆที่ทุ่มเทกับการสอนน่ะยังมีอยู่อีกเยอะ แล้วอย่างน้อย เพื่อนแกคนนี้ก็น่าจะติดโผกะเค้าด้วยนา รึใครจะค้าน??
 ผ่านปีใหม่มายี่สิบวันพอดิบพอดี ชีวิต"นังชุ"ยังกะนิยายอีกแล้ว จะเอาแนวไหนดีล่ะ อกหักรักคุด? ชีวิตต้องสู้? โอ๊ย ให้ตายเหอะโรบิ้น แต่เค้าก็ว่ากันว่า อย่าคิดว่าชีวิตเราเลวร้ายกว่าใครๆในโลก มองไปรอบๆตัว มองคนที่แย่กว่าเรา แล้วจะรู้สึกดีขึ้น เมื่อคิดได้แบบนี้ "นังชุ"ก็มอง มอง และมองจนตาเหล่ ตาเข มีโอกาสก็บ่นๆ แว้ดๆ กะคนโน้นคนนี้ เฮ้อ ทำใจกันหน่อยนะฮ่ะ วันนี้อากาศดี อารมณ์ดีก็เลยอยากจะบอกว่า "Thanks for all your love and understanding."  December 29 Wonderful night...และแล้วก็ผ่านพ้นคืนนั้นไปได้ด้วยเสียงกรี๊ดวี้ดว้ายกระตู้วู้ น้ำหู น้ำตา น้ำลายไหล (อะไรจะขนาดน้าน อิๆๆ) คืนไหนน่ะเหรอ? ก็คืนงานเลี้ยงปีใหม่ของคณะฯน่ะสิ งานนี้แจ้งเกิดกันถ้วนหน้า (รึป่าววะ??) จริงๆอยากเอารูปให้คุณๆได้ดูกันนะ แต่ว่าขอเวลาคัดสรรกันนิดนึง คือมันมีแต่รูปสวยๆไง รูปไหนๆก็สวยไปโม้ด จะโลภใส่ซะทุกรูปก็กลัว Space จะระเบิด
 วันนี้ทำงานเป็นวันสุดท้ายของปี แล้วก็อยู่ที่ทำงานเป็นคนสุดท้ายอีกตะหาก (เหมือนไม่มีที่ไปยังไงยังงั้นเลย) เปล๊า ไม่ได้เศร้า ไม่ได้เหงาเลยแม้แต่นิดเดียว แค่อยากเคลียร์งานให้ได้มากที่สุด แต่ก็นะ ทำเท่าไหร่ๆก็ไม่หมดซะที ชักจะเพลีย
 หยุดพักสามสี่วันน่าจะดีขึ้น ใช้เวลากับคนใกล้ตัวอย่างพ่อแม่พี่น้องแล้วก็คุณหลานสุดที่รัก (รักจริงๆนะ) ถ้าไม่มีเจ้าปั๊บกับเจ้าเป๊ะ ชีวิตคงขาดสีสันน่าดู แล้วอากานต์จะให้อะไรเป็นของขวัญตอบแทนความน่ารักของหนูดีละ...  เอาล่ะ ได้เวลาออกไปมองฟ้า(มืดๆ) คืนนี้คงจะมีเวลาคิดทบทวนมากขึ้น แล้วก็สงบสติอารมณ์ได้มากขึ้นด้วย จะปีใหม่แล้วนี่ เปลี่ยนแปลงตัวเองซะบ้างก็น่าจะดี
สวัสดีปีใหม่ค่ะ Wish you luck, success and happiness!!  December 26 Merry X'MasMerry X'Mas....(hope it's not too late to say so...hehehe...
) I've got several lovely gifts as well as best wishes from my colleagues and friends. I like this cool festive season...no..no..not because of getting and giving gifts....but it's kind of a good time to make nice changes. Everyone needs a change from the same old routine, right?? Well, there'll be a New Year Party here tomorrow and yes...I'll definitely join it. Party time...
 Wanna know what I'm going to do? Wait and see!!โอ้โห เวลาผ่านไปไวเหมือนโกหก จะปีใหม่อีกแล้วอะ พรุ่งนี้มี"งาน"สำคัญซะด้วยสิ แบบว่าเปิดตัวออกมาก็คงตะลึงตึงๆ อ้าปากค้างกันเป็นแถว โอ๊ย ให้ตายเหอะโรบิ้น แค่คิดก็ขำแล้ว อิๆๆๆ (แต่กลัวจะขำไม่ออกอะดิ) เอาเป็นว่าจะพยามเก็บทุกช็อตไว้ให้ทุกท่านได้ชื่นชมนะค้าบ เอ่อ ช่วยๆกันชมหน่อยก็ดีนะ เจ้าของบล็อกขาดแคลนกำลังใจอย่างรุนแรง น่าฉงฉานมั้ยอะ  December 09 What a boring day!!It's 1:37 PM on Saturday and I'm now at work....no....I'm not that workaholic but it seems I have no options. Well, I'd better talk about something else. Hmmm...got a call from my niece this morning. She's now in Hua Hin with her dad, mom and brother. I saw them off at the train station yesterday and yeah it was her first time trveling by train. Could you imagine how excited she was?
 Dad and mom are on the way to Bangkok after getting around several provinces like Chiangmai, Chiangrai and Pitsanulok. So jealous.... What am I doing here??? December 04 Time to say "Goodbye"Woke up at 6:45 this morning with something new in my life.....
what is it? Soon you'll know
 2:30 PM Went to Diana with Kong, having ice-cream at Swensen's...
3 scoops for 59 baht...reasonable?
3:15 PM Saw Kong off at the bus terminal...time to say "goodbye"...
Anyway, look forward to seeing you soon in Suratthanee...remember what I said to you?
"เราจะไม่ยอมให้งานเป็นอุปสรรคต่อการหาความสุขให้กับชีวิตอีกต่อไปแล้ว"
Dad & Mom are now in Chiangmai...if I could turn back time,
I'd join them in this wonderful trip.
Oh..wait..this should be their 'honeymoon'...huh?
Well, I was supposed to join the wedding reception at JB Hotel this evening
but I decided not to do so..
What to do then? Hmm...jogging? shopping? having dinner with my cute niece and nephew? etc.
Life is full of choices, isn't it? Anyway, it's not always true.
Ah, this reminds me of a great quote from "ของขวัญวันวาน" (one of my favourite novels)...
"บางครั้งคนเราก็เลือกที่จะไม่เลือก"
Oh, it's almost 5:30 PM now..gotta go...I'll be off tomorrow...why? It's a Father's Day.
Let's do something for our dad...
 What I'll say is "Dad, I love you. Thanks for everything you've done for me.
And thanks for being such a great father!"
 December 03 What a wonderful night!!มันช่างเป็นเช้าวันอาทิตย์ที่สุดแสนจะวุ่นวายจน... เฮ้อ ขอความสงบสุขหน่อยได้มั้ยคะ อยากพักผ่อนบ้างค่ะ แต่ก็ได้แค่คิด แล้วก็ทนฟังเสียงบ้าบอนั่นต่อไป การศึกษาไม่สามารถช่วยยกระดับจิตใจคนได้ คุณว่าจริงมั้ย? การเกรงใจผู้อื่นเป็นสิ่งที่ต้องสั่งต้องสอน รึเป็นสิ่งที่คนเราควรมีอยู่ในตัว? เออ ลืมความจริงไปอีกอย่างนึงว่าคนเรา"ต่างกัน" แล้วก็คงเพราะความต่างนี่ละมั้งถึงทำให้มีแต่เรื่องวุ่นวายแบบ never-ending .... ที่พูดมาทั้งหมดเนี่ยก็ประมาณ intro. สู่เรื่องเล่ายามบ่ายน่ะจ้ะ (จะจัดรายการแข่งกะเฮียสรยุทธ์ อิๆๆ
 )เรื่องมันก็มีอยู่ว่าเมื่อคืนน่ะฟ้าฝนเป็นใจให้เราสามคน อันได้แก่ "เจ๊สัน" "เจ้ากอก้อง" และเจ้าของบล็อกได้รวมตัวกันสร้างประวัติศาสตร์น่ะสิ...หลังจากกินพิซซ่ากับเจ้ากอก้องจนท้องแทบแตก ถ้าไม่เกรงใจก็คงอ้วกด้วยซ้ำ เปล่านะ เปล่ากินเยอะ แต่มันเลี่ยนมั่กๆ พนักงานก็บริการดี๊ดีจนน่า... (โปรดใช้วิจารณญาณ) เห็นด้วยกับเจ้ากอก้องที่สุดเลยว่าคนไทย(ส่วนใหญ่) ไม่มี service mind เล๊ย แล้วหน้าก็หงิกเป็นตูดเชียว คันปากอยากเม้งกลับมากเลยว่า "ฉันไม่ได้มาขอเธอกินนะยะ" แต่ขอโทษเหอะเจอพนักงานที่ว่า"แรง"แล้วนะ ยังมีใครบางคน"แรงยิ่งกว่า" ว้าย ไม่ใช่เรานะ เค้าหมายถึงลูกค้าอีกคนตะหาก โอ้โห she มั่นมากๆๆๆๆ นั่งกินคนเดียว แต่คุยโทรศัพท์ดังยังกะฟ้าผ่า อยากลุกไปบอกเหลือเกิ๊นว่า "เจ๊ขา ขอโทษเถอะค่ะ แบบนี้แถวบ้านเรียกว่าตะโกนค่ะ แล้วหนูก็ไม่อยากรู้เรื่องอะไรของเจ๊เลย" กว่าจะลากตัวเองออกมาจาก"กระท่อม"นั่นได้ก็สามทุ่มพอดี ตกลงกันว่าจะไปกินน้ำชาที่ร้าน "สิบพัน" (นามสมมติ) ได้โต๊ะปุ๊บ สั่งของกินปั๊บ เราก็ลงมือ"เม้าท์"กระจาย โอย มีแต่เรื่องฮาๆ นานๆเจอกันทีมันก็ดีแบบนี้เอง แต่ก็นั่นแหละนะ เคยมั้ยล่ะ สุขสุดเหวี่ยงน่ะแล้วจู่ๆก็เหมือนโดนเหวี่ยงลงเหวจริงๆเพราะเจอเหตุการณ์ที่ชาตินี้ไม่เค๊ย ไม่เคยคิดว่าจะเจอ...
 สถานที่เกิดเหตุคือหน้าร้านอาหารแห่งนึงซึ่งเราจอดรถทิ้งไว้ แล้วก็นะ คนไทย(อีกแล้ว)ที่มีมารยาทง๊าม งาม จนสมควรมอบรางวัล "หนามทุเรียนทองคำ" รึไม่ก็กรีดรถเล่นซะเลย คิดดูดิ เล่นจอดรถคู่กันแล้วก็ปิดทางออกคนอื่นน่ะ ถ้ามีสมองหน่อยก็น่าจะคิดได้ว่าเป็นตัวเองเจอแบบนั้นบ้างจะทนได้มั้ย หลังจากยืนเคว้างคว้างอยู่พักนึง "เจ้า"เป็นคนแรกที่ลุกขึ้นมาทำอะไรบางอย่าง (ขอคารวะอีกครั้งนะเพื่อน แม้จะแอบหวั่นๆว่าอีเจ้าของรถจะเห็นว่ามีคนประทุษร้ายรถเค้าน่ะ) ...จนกระทั่งเที่ยงคืน ความพยามและความอดทนชักจะหด เราก็เลยกลับมาตั้งหลักที่แฟลต มาถึงตอนนี้เริ่มเครียดเรื่องใหม่ เรื่องอะไรน่ะรึ?? ก็มีเพื่อนไปที่ห้องน่ะสิ แล้วห้องเราก็โอ้โห ใหญ่โต หรูหราซะไม่มี (อันนี้ประชด) แต่ที่เครียดจริงๆก็คือรู้สึกไม่ดีที่ทำให้เพื่อนๆลำบาก เพราะว่าเพื่อนคนนึงต้องขับรถกลับภูเก็ตตอนเช้า ส่วนอีกคนก็ต้องไปสอบ กลายเป็นว่าพบกันคราวนี้เหมือนโดนฟ้าดินลงโทษยังไงไม่รุ แต่จะยังไงก็ช่างเหอะ ในที่สุดก็ได้รถกลับมาตอนตีหนึ่งกว่าๆ แล้วก็อยากบอกว่า "รักนายสองคนที่สุดเลย" Thanks for being such a good friend (as usual)!! Look forward to seeing you guys again!!! December 01 Friday I'm in love...Hi guys....As you can see from the title, Friday is the day I like most..no..not because I'm in love. Why then? It' s because I'm free the whole day.
Unbelievable, right? Talked to 'someone' on the phone last night and ...umm...how did it go? Well, he made me laugh and smile...nice, huh? Anyway, there's still a 'big bap' and I really don't know how to bridge it. Actually, I do know why it's hard to do so. I'm afraid of failure...what if one day I think he doesn't live up to my expectations, will that be his or my fault? No..he's not someone who is to blame for such failure. Life is hard at times and yeah...life is so short that we'll never know what's going to happen to us. Well, folks, please don't think I'm that crazy. Just wanna release all my deep feelings.
Well, Kong is coming over this weekend. A few days ago, we agreed to have pizza together but now I really want to change my mind. I don't like it that much and as you guys know, it's really expensive! Is there any other nice place for dinner?? ...
 All right, it's lunchtime now. Gotta go...Have a wonderful weekend   November 24 Sorry seems to be the hardest word...เคยมั้ย รู้ว่าตัวเองผิด แต่ก็ไม่ยอมพูดคำว่า"ขอโทษ"ออกมา เหตุผลน่ะเหรอ ก็อาจจะกลัวเสียฟอร์ม รึคิดว่าตัวเองไม่ผิด (พูดง่ายๆก็ดันทุรังน่ะ) แล้วก็อีกร้อยล้านคำแก้ตัว ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าทำไมไม่ยอมเปิดตา เปิดใจ เปิดโอกาสให้คนบางคนบ้าง ผ่านไปกี่เดือนกี่ปี ก็เป็นได้แค่ "คนบางคน" ทั้งๆที่ก็เป็นคนนี้นี่แหละที่(หาเรื่อง)คุยด้วยบ่อยๆ เป็นห่วงเป็นใย (แต่ไม่วายมองว่าจุ้นจ้าน) แล้วก็เป็นคนนี้ที่ต้องเปลี่ยนตัวเองเป็นกระบุงรองรับอารมณ์ขึ้นๆลงๆของคนวัย Platinum อย่างเรา (จะบอกว่าเป็นกระโถนก็น่าเกลียดไปหน่อยนะ)
อ่านมาถึงตรงนี้คงเริ่มเกลียดเจ้าของบล็อกขึ้นมาแล้วละสิ เผลอๆอาจมีแอบด่า "ต๊าย หล่อนคิดว่าหล่อนเป็นใคร ถึงได้ทำตัวน่า...ขนาดนั้น" แล้วก็เทคะแนนสงสารไปให้อีกฝ่าย อ้อ ชื่นชมเขาด้วยว่า "โอ้โห มันยังมีอยู่อีกรึไอ้คนดีๆแบบนี้น่ะ" บางทีคนเราก็ทำอะไรได้ไร้เหตุผลอย่างบอกไม่ถูกเหมือนกัน จริงมั้ย? ไม่ต้องรีบตอบ... คิดกันหน่อย... ถ้าคุณไม่เคยเป็น ก็โอเค ขอคารวะด้วยความชื่นชมอย่างจริงใจ
สองสามวันนี้สวมบท"นางมารร้าย"ได้เนียนมาก คือแบบว่าทำไปโดยไม่รู้ตัว (จริงๆนะ) ไม่คิดเลยว่าด้วยตัวหนังสือแค่ไม่กี่ตัวจะมีอานุภาพการทำลายล้างได้ขนาดนั้น แงๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ ผิดไปแล้ว
ตอนนี้ก็สารภาพบาป (กับตัวเอง)แล้วนะ จะยกโทษดีๆหรือจะต้องให้ใช้กำลัง??? (อ้าว ยังไม่วาย...)เฮ้อ ไปตลาดดีกว่า กินคลายเครียด สนใจมั้ยคะ? เมนูแนะนำก็ลูกชิ้นปลาทอด (ดึ๋งๆ) ก๋วยเตี๋ยวลุยสวน (สวนอะไรดีล่ะ?) น้ำข้าวโพด ผักสดๆ (เจ้าแม่ชีวจิตมาเองฮ่ะ) ไปละ ขอให้พระคุ้มครอง
Have a wonderful weekend!! November 22 What a good student! เช้าลืมตาขึ้นมาก็เจอแต่เรื่องเดิมเดิม ก็ไม่มีใครมาเติมชีวิตให้เป็นเรื่องใหม่ ออกไปที่ใด เจอะคนมากมาย หันมองไปทางใดก็เจอแต่คนรักกัน... คิดว่าทุกคนคงเคยฟังเพลงนี้ (ไม่ได้ฟังก็แปลกแล้ว เล่นเปิดกล่อมหูทู๊กวัน ให้ตายเหอะโรบิ้น อิๆๆๆ) ฟังบ่อยๆเข้าชักเคลิ้ม เผลอคิดไปนู่นว่า โอ้ว เพลงนี้แต่งขึ้นมาเพื่อเรา ก๊ากๆๆๆๆๆๆๆๆ คิดไปด๊าย จริงๆแล้วชีวิตคนเรามีอะไรใหม่ๆเข้ามาตลอดนั่นแหละ ถ้ามัวแต่คิดว่ามันเป็นเรื่องเดิมๆซ้ำๆ มันก็เป็นไปตามนั้น จริงมะ? ถามว่าชีวิตเจ้าของบล็อกมีอะไรใหม่? อืม รองเท้าคู่ใหม่? กระเป๋าใบใหม่? ขนมกล่องใหม่ในตู้เย็น? หรือจะเป็นแฟนใหม่ดีน้อ?? (เอ้า เพ้ออีกแล้วคับท่าน คนเก่ายังไม่เคยเห็นหน้า จะมีหน้าใหม่มาจากไหนละเนี่ย...
) เอาเป็นว่าเรื่องใหม่ๆน่ะเรอะ ก็คงเป็นเรื่องสอนนี่แหละ เจอกลุ่มใหม่ก็ต้องหามุขใหม่ๆให้เด็กๆ alert (อันนี้คิดเองนะ จริงๆแล้วเด็กอาจจะเบื๊อ เบื่อก็ได้) แต่เมื่อวานฮามากๆ โปรดติดตาม...สถานการณ์ก็คือครูกะลังสอนวิธีการอธิบายปัญหาที่เกิดขึ้นกับข้าวของเครื่องใช้ต่างๆ จนกระทั่งมาถึงรูปก๊อกน้ำ
Teacher: Okay, let's take a look at picture no. 5...what is it called in English?
Student: Sanwa คับจารย์
Teacher: Oh, great!!
 Student: ก๊อผมไม่รู้นี่
รูปต่อไปเป็นรูปจานที่มีรอยบิ่น ...
Teacher: Alright, what's wrong with the plate?
Student: (มีสีหน้าแตกตื่นตกใจอย่างเห็นได้ชัด) จารย์คับ ผมดูไม่ออกอะ มันเป็นยังไงเหรอคับ
Teacher: Why?
Student: ก๊อมันไม่มีสีอะ ผมถ่ายเอกสารมาคับ มันมืดไปหมดเยย อิๆๆๆ
Teacher:
 (ให้มันได้อย่างงี้สิ)จบคาบนั้นด้วยความฮาและอ่อนใจ แสบสนิทศิษย์ใครหว่า???
November 21 Life is...หายหน้าหายตาไปหลายวัน แต่ขอโทษ ยังหน้าตาดีเหมือนเดิมค่ะ
ก็ไม่มีใครชมนี่นา ต้องชมตัวเองสิ แบบว่าเป็นการสร้าง motivation ไงจะได้มีแรงสู้รบตบตีจิกกัด ... ว่าแต่ว่าที่พูดมาทั้งหมดเนี่ยเป็นงานของครูแน่นะ??  เอาละ ถามไปก็ไม่มีใครตอบ ตอบเองก็ได้ว่า"มันก็เหมือนจะเป็นแบบนั้นนะจ๊ะ" อุ๊ยๆๆๆ ไม่ได้มีเจตนาจะ"หลอน" คนดีๆเก่งๆที่คิดจะทำงานเป็นเรือจ้าง (หางยาวหรือสันหลังยาว?) แบบ low cost จริงๆนะ เผลอๆ ผู้ชมอาจจะสงสัยตะหงิดๆว่า มันเลวร้ายขนาดนั้นเชียว?? อิๆๆ อย่าเพิ่งวิตกนะจ๊ะ มันคงไม่ถึงขนาดนั้นหรอก แต่จะว่าไปก็ต้องดูนะว่าคุณเอาตัวเองไป"วาง"ไว้ในที่แบบไหน แต่ (อีกที) ก็มีหลายครั้งที่รู้สึกว่าที่บางที่เราไม่ได้"เลือก" พูดง่ายๆก็คือมันเหมือนจะมีเชือกเส้นหนาๆใหญ่ๆมัดมือเราไว้ แล้วเราต้องเป็น"ลูกไก่"ในกำมือใครด้วยรึเปล่าเนี่ย??? ไม่นะ รับไม่ด๊าย...  ที่พูดมาทั้งหมดเหมือนชีวิตจะเลวร้ายยังไงไม่รู้เนอะ ไม่หรอก เรา"เลือก"ได้ ชีวิตก็เป็นแบบนี้ไม่ใช่เหรอ "ได้เลือก"และ"ถูกเลือก" แล้วแต่ว่าอย่างไหนจะให้ความรู้สึกที่ดีได้มากกว่ากัน ว้า ต้องไปสอนอีกแล้วอะ วันนี้โดนเด็กแกล้งด้วย แต่ก็ขำๆดี ไว้วันหลังจะเล่าให้ฟังนะคะ November 10 No title...ขี้เกียจคิดมันช่างเป็นวันที่แสน...
  อะไรเยี่ยงนี้ แบบว่าเกินจะหาถ้อยคำมาบรรยาย กว่าจะได้กินข้าวก็บ่ายสอง แต่ก็ดี กินช้าหน่อยแต่ได้กินหนมจีนอร่อยๆ ผักเยอะๆก็คุ้มกับการรอคอย (postive thinking) วันนี้เทวดาประจำตัวต้องอู้งานแหงมๆ ปล่อยให้เราโดนถล่มๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆอยู่ได้ ชักเหนื่อยๆท้อๆซะแล้วสิ "งานหนักไม่เคยฆ่าคน" จริงรึเปล่า?? ชักสงสัยตะหงิดๆ ก็เป็นได้นะ งานไม่ฆ่าเรา แต่เราฆ่าตัวเอง ด้วยความเครียด กังวล สับสน ฯลฯ อ๊ะๆไม่ต้องกลัวจ้ะ ยังไงก็ไม่เครียดมากไปกว่านี้หรอก
เหอะๆๆ พูดซะเวอร์ จริงๆแล้วไม่ได้เครียดเรื่องงานหรอกคร้าบ เครียดเรื่อง มากกว่า เปล๊า เปล่าทะเลาะกับแฟน จะทะเลาะได้ไงล่ะ ยังไม่เคยเห็นเลยว่าหน้าตาเป็นยังไง จะเจอกันชาติไหน (เวรกรรม..อนิจจัง...)พรุ่งนี้ทำอะไรดีน้อ?? ขอตื่นสายซักวัน เอ๊ะ รึจะไปตลาดโก้งโค้ง?? อยากกินน้ำข้าวโพดกับน้ำฟักทองอะ อร่อยมากๆขอบอก ขนมกุยช่ายก็เริ่ด หมูทอดก็แจ่ม โอ้โห แล้วจะผอมมั้ยครับพี่น้อง แต่ก็นะ คนมีอันจะกินก็งี้แหละ คิกๆๆๆ อยากกิน อยากทำอะไรก็ทำไป ชีวิตไม่ได้ยืนยาวนักนี่ ว่าแล้วก็ขออำลา บ๊าย บาย |
|
|
